Twaalf scholen, dertien ongelukken, Tja ICT op school. Op sommige scholen is een e-mailberichtje al veel gevraagd; daar werkt met nog met het postvak van weleer. Ludiek hoor, briefjes in tastbare vorm. Leerlingen weten bijna niet meer wat het zijn, net als boeken. Maar nu over die twaalf scholen, waartoe ook de mijne – niet helemaal toevallig – behoort. We vernieuwen tenslotte aan de lopende band, dus kunnen we op ICT-gebied niet achterblijven. Het gaat om een project waar grof geld mee gemoeid is. Het heet Durven, Delen, Doen. Durven is geen grapje. Vraag de gemiddelde personeelskamer naar hun computervaardigheden en je krijgt wat vaag gemompel. Een cursus hier of daar zou geen kwaad kunnen. Maar ja, men heeft het al zo druk met al dat correctiewerk… Dan het Delen. Ja, schuift u maar aan, onderwijsgevend Nederland. U vraagt, wij draaien. Prachtig lesmateriaal, vrolijk projectwerk en pragmatisch thematisch: niets is ons te dol. Dan nog effe het Doen. Hoewel onze school niet de gemiddelde personeelskamer heeft, zit hem dat meer in de leeftijd en de ontwikkelingsdrang, dan in de drukt. Daarom hebben wij een ‘stuurgroep onderwijsvernieuwing’: de Onderwijsarchitecten. Keihard werkend volk dat de kar trekt. De kar van het Durven is momenteel in beweging. Het gaat langzaam, want de ontwikkeling van de lopende projecten en het lesgeven en nakijken gaan gewoon door. Uiteindelijk moet DDD wel tijd gaan opleveren in plaats van kosten, maar voorlopig gaan de pilotscholen hun materiaal eerst computerfärig maken. Daartoe moet ook een eenduidige manier bedacht worden, zodat iedereen min of meer hetzelfde systeem handhaaft. Lastig wordt het, om op ‘thema’ te zoeken en je collega heeft wat jij zoekt onder ‘praktische opdracht’ gezet. Of op onderwerp, of werkvorm, bedenk het maar. Als je je realiseert hoe eigenwijs docenten zijn, dan weet je hoeveel tijd en overtuigingskracht dit kan gaan kosten. Je moet het goed brengen hè, d’r zijn geen jaarcijfers mee gemoeid, zoals in het bedrijfsleven. Of toch? Durven en Doen we niks, dan gaat de subsidiekraan dicht, want dan valt er ook niets te Delen. Het tegenovergestelde kan echter beter onderwijs – en dus: leerlingen – opleveren. Een klas is pas rendabel als er 24 kinderen in zitten, wist u dat? Het onderwijs is soms net het echte leven.

Saskia Stigter, De Volkskrant zaterdag 15 maart 2008